کراش

یکی از خوش شانسی هایی که تو زندگیم داشتم اینه که خودم رو خیلی درگیر احساساته ناپایدار نوجوانی نکردم. نمی گم تا حالا از کسی خوشم نیومده. نه! ولی هیچوقت احساساتم رو جدی نگرفتم و بهش پر و بال ندادم. بخاطر همین تا این سن چالش های احساسی ای رو نداشتم.(اما حالا مدتیه که این چالش هارو پیدا کردم )

حالا می خوام بعد از مدت ها هرچی که درباره این موضوع وجود داره رو اینجا تخلیه کنم. موضوعی که حتی تو ذهنمم اجازه نمی دادم خیلی جریان داشته باشه. اما بعد از این همه مدت دارم فکر می کنم شاید فرار کردن ازش و انکار کردنش راه حل درستی نباشه. روز ها گذشتن و این وضعیت هیچ تغییری نکرد.

من به فردی احساس پیدا کردم.( احساس؟ )حتی نمی تونم اسمش رو احساس بذارم چون خودمم می دونم صرفا یه تلقین بود و دلیلش عدم شناخت اون فرد بود. معمولا ما از آدم هایی که ازمون دورن بت می سازیم و شک ندارم اگه اینجوری نبود حسی هم شکل نمی گرفت. در نهایت اون فرد رو شناختم اما دیر بود چون اون حس یا وابستگی یا توهم یا هرچی که بود، شکل گرفته بود و کنترلش سخت بود. من این رو باور دارم که این احساس نیست و فقط توهم و تلقینه. حتی اسمش رو اون چیزی که عموم بهش کراش می گن هم نمی تونم بذارم. نمی دونم اسمش رو چی می شه گذاشت. ولی بالاخره ذهن من رو مدت ها درگیر کرد و ذهنِ زیادی خیال پرداز من خوراکش رو پیدا کرد و من رو تا مرز جنون کشوند. من نه به اون شخص لعنت می فرستم و نه به این احساس. چون معضل اصلی ذهن من بود. و سیستم عجیب و غریب و به شدت آسیب پذیر شخصیتم. من سعی کردم بچه بازی درنیارم. اول از همه باور داشتم که احساسی وجود نداره و مسئله یه سوتفاهمه. و دوم اینکه تا تونستم از اون شخص دوری کردم (البته تو مورد دوم گاهی ناپخته رفتار کردم و نتونستم.... ) و خوب از خودم گله مند نیستم چون شاید واقعا دست خودم نبود. با اینکه همیشه تو ذهنم بود سعی کردم هیچوقت باهاش خیال پردازی مستقیم نکنم. در واقع اون دلیل اصلی خیالات بود و وجود داشت اما اصلا طرف حسابم اون نبود. این نوع خیلی پردازی هم خیلی آسیب زا بود اما حداقلش این احساس رو تشدید نمی کرد. ذهن من خیانت کاره اجازه نمی ده از خیالم بیرونش کنم. شاید اونقدر مسئله جدی ای به نظر نرسه ولی اکثر اوقات عذاب آوره چون من به شدت حساسم رو این مسئله و هر بار که مثل الان در ذهنمه حس می کنم قتل مرتکب شدم یا یه مسابقه مهم رو باختم یا.. نمی دونم یه حسی که خیلی بده. مسئله منم. خودِ خودم. هر کسی هم جای اون فرد بود من باز این ماجراهارو داشتم و من می دونم و می دونم که اگه وقتی اسمش رو می شنوم یه جوری می شم اصلا بخاطر خودش نیست. بخاطر این ماجرا و احساس مسخره ای هست که خودم ساختم و دلم می خواد از شرش راحت بشم اما نمی دونم چطوری. شاید نیاز به کمک دارم اما تا همین الآن فکر می کردم بهترین راه انکار کردنشه و باز کردنه این ماجرا فقط به وخیم تر شدن و شدت گرفتنش کمک می کنه .